Planeta Srbija

Тумарањем по ултра-мега-гига популарним друштвеним мрежама Фејсбук и Твитер у протеклих годину—две наилазио сам на симпатичне уметничке фотографије неких пријатеља који су фоткали и одмах делили са својих ајфон и андроид ручних љубимаца уметнички декорисане креације. Пожелео сам пар пута да поделим и ја нешто тако, ал’ тешка вајда од оматорелог паметног телефона за кога сличан софтвер не постоји.

Како сам стицајем непредвиђених околности (црк’о мој Е51 кад му време није) од Дарка и Грејлинга почетком априла добио на детаљно тестирање Нокија Н8 (црни, лепи, елегантни, чак и функционални, ал’ о томе неки други пут), покушао сам да пронађем неки програмчић који прави вињетиране и рустикалне фотке. Тек изненада мој стари добри другар Гугл упозна ме са симпатичном совицом МОЛО која је рођена тек пар дана пре пристизања Н8, 6. априла.

Инсталирао сам МОЛОМЕ преко Ови продавнице, регистровао свој бесплатни налог и почео да фоткам. Read more ...

Išli smo za vikend u Cadiz. Jako interesantan i lep grad sa puno istorije i lepim plažama. Peli smo se na Torre Tavria, najvišu kulu u gradu, gde je smeštena Camara Oscura. Obavezno posetiti i videti, a evo i par sličica. Poslednje dve su slikane iPhone-om 4 sa uključenom HDR opcijom.

Ne znam dal je muško ili žensko :) Verovatno je muško, pretpostavljam da ženka čuva mlade. Uglavnom, dolazi nam svaki dan oko ručka da se pojede nešto, čak nam neki put i iz ruke jede.

Kratko uputstvo...

Za sve one koji su se, kao i ja, pitali kako izgledaju crveni mundiri (strip je bio crno beli).

U pitanju je Europa Venture. Dimenzije su 234 m X 32 m, nosivost 72000 tona, tanker. Ogroman je :) Inače prolazili su i veći, primetili smo jedan dug 290 metara.

Sa prozora kancelarije gde radim se vidi Afrika, Monte Hatcho. (vidi se doduše i iz moje spavaće sobe, ali o tome drugi put). Pogled je super, a jutros je bilo tako vedro da sam imao osećaj da sam tamo. Valjda sam slikom uspeo da prenesem utisak

Obišli smo Malagu prošli vikend. Uspeli smo da vidimo tvrđavu u gradu iz arapskog perioda (koja izgleda kao da se uđe u bajku), rimski amfiteatar, katedralu, muzej Pabla Pikasa (koji je rođen u Malagi) gde naravno nismo mogli da slikamo i gde je bila fantastična izložba Františeka Kupka, pored osnovne postavke naravno. Svratili smo i u El Pimpi, jedan od najstarijih i najpoznatijih lokala gde se

Listam neki dan neki španski magazin (Marbella Monthly ili tako nešto, lokalni potpuno) i naletim na ovu fotku u nekoj reklami:

Helen Levit je njeno ime.She lived in New York City and remained active as a photographer for nearly 70 years. New York's "visual poet laureate" was notoriously private and publicity shy, sto bi rekli na Wikipediji.Porede je sa velikanom dokumentarne fotografije, Anrijem Kartije-Bresonom, ali razliku u njenom humoru cini dodatak njujorske ostrice. Kakva radost, ljubav i zadovoljstvo isijava iz njenih fotki! Ja se smejem naglas gledajuci ih.Plus, zapis Majre Kalman posle susreta sa Helen Levit. (via one piece)via Janne

ili, u celosti:Wallpaper* New York Fashion Week Fall/Winter 2010 coverageMoje omiljene od Wallpaperovih 103 backstage fotki. Deluje daleko zivotnije nego na pisti. Kao da si u nekom jako kul klubu, na metro stanici ili samo i jednostavno na ulicama Njujorka.

Duga viđena kroz prozor naše dnevne sobe. Slikala Vanja pre neki dan...

uce je, na Dan zaljubljenih, u okviru posta Zaljubljene mame, Pajper Vajs urednica bloga Mom Mom, the Style Icon, objavila fotografiju koju sam joj poslala pre samo par dana!Posaljite i vi sliku svoje mame u njenom modnom piku, i na taj nacin joj se zahvalite i javno joj izjavite ljubav. Ja sam ovom fotkom ufurala i tatu, pa tako obozavanje i hvala digla na kvadrat, hihi. Plus, mozda udjete u selekciju najzanimljivijih fotki koje ce biti objavljene u istoimenoj knjizi koju ce sledece godine objaviti Chronicle!

Obišli smo i Tarifu, najjužniji grad Evrope. Gradić je interesantan i naravo, Afrika je jako blizu. Zimi je prazno, ali kažu da je leti puno i zanimljivo na plažama u Tarifi - proverićemo ovog leta. Mesto je poznato po jakim vetrovima tako da puno surfera dolazi na plaže. Takođe, ima i preko 100 vetrenjača za proizvodnju struje poređanih duž puta.

Obišli smo za vikend Marbelju i Puerto Banus, njenu prelepu marinu. Evo par sličica. Grad je puno lepši, treba ga obići, ovo je samo mali deo. Sama činjenica da na ulazu u grad stoji statua koju je napravio Salvador Dali govori za sebe.

Ovog vikenda sneg je svetlucao posebno blistavo, kao dijamantski. Gvint je u tome sto je temperatura bila takva da su kristali pravili formu pravih pravcijatih pahulja, onakvih kakve zamisljamo pri samoj pomisli na rec - PAHULJA.Evo kako to dijagrama morfologije pahulja iz jedne od knjiga gospodina koji je centralna figura ove price, a ako vam treba jos nesto popularne nauke, voila, tekst o dizajniranju pahulja.Dugo na prozorima nisam videla one prave kristalne tvorevine, predivne kao iz nekih staaarih ruskih crtaca sto traju i traju. Kao Crveni cvetic. Ili onaj jezivo ledeni i cudesno privlacni film Snow Queen, nastao po prici Snedronningen Hansa Kristijana Andersena 2000. godine. Sama kraljica Danske, Margrethe II ucestvovala je u njegovom stvaranju. Kaj i Gerda... ne mogu ni da se setim, nesto neko dete se zaledi, pa ti bude jezivo kad si mali. Ali ne brinite, ljubav sve to otopi i bude ok na kraju. A i prelepo izgleda, nekako ovako:Nego da se vratim samim ledenim kristalcicima. Kada sam se, pre nekoliko godina, divila tim cipkama na prozorima, nesto sam ih guglovala i setim se sada tih neverovatnih fotki. Iako je gospodin Bentlej (Wilson A. Bentley) napravio prvu ozbiljnu kolekciju fotografija pahulja, ispostavlja se da je najveci doprinos u oblasti istrazivanja ledenih kristala, a narocito strukture pahulja dao Kenet Libreht (Kenneth G. Libbrecht) profesor fizike na Caltech Univezitetu (California Institute of Technology).Na njegovom sajtu (presmesno tehnicki sirovom s obzirom na romanticnu dirljivost oblasti kojom se bavi) moze se pronaci nekoliko galerija fotografija dobijenih snimanjem fotomikroskopom posebno konstruisanim za fotografisanje pahulja. On hvalata prirodne ali i dizajnira pahulje, stvara vestacke u kalifornijskoj laboratoriji. Cetiri od njegovih fotografija USPS je 2006 objavio u formi marki i stampao ih u tirazu od oko 3 MILIJARDE komada. Evo samo nekih, plus opisi na sajtu NewScientist:**************************************************Knjige Kena Librehta:* najlepse izgledajuca korica - The Snowflake* pa jedna totalno drugacijeg naslova - Snowflakes* jedna sa umetnickim zanosom - The Art of the Snowflake: A Photographic Album* jedan mini must - The Little Book of Snowflakes* i moj omiljeni naslov, knjiga o pahuljama namenjena eksploracijama na terenu - Ken Libbrecht's Field Guide to Snowflakesall images by Mr. Libbrecht, except Snow Queen ones......................................................................................This weekend, the snow sparkled particularly shiny, like a diamond. It's all in the temperature, being at such level that it made the crystals create forms of true snowflakes, the ones we imagine at the very thought of them.Here’s the snowflake morphology diagram as given in one of the books by the gentleman who’s the main character of this story, and if you’d need some more popular science, voila, a text on snowflakes design. see imageI haven’t seen those proper crystal shapes on the windows in a long time, as gorgeous as if from some ooooold Russian cartoons which last and last. Just as the Red flower. Or that creepily cold and miraculously attractive movie Snow Queen made in 2000 and based on the Hans Christian Andersen’s Snedronningen story. Queen Margrethe II of Denmark herself participated in its creation. Kai and Gerda… I can’t even remember, like, one of the children gets frozen, and it gets creepy when you’re a little kid. But worry not, the love melts it all and all ends fine in the end. And it also looks beautiful, something like this: see imagesBut, let me go back to the little ice crystals. While admiring them several years ago, I did some googling and I just thought of those incredible photos now. Although Mr. Bentley made the first serious collection of the snowflakes photographs, it comes out that the greatest contribution in the field of ice crystals research, especially in the field of snowflake structure, was given by Kenneth G. Libbrecht, a professor of physics at California Institute of Technology (Caltech).On his website (overly funny technically wise and considering the romantically touching nature of the field he works in) one can find several galleries of photographs, captured by the photomicroscope, specially constructed for snowflakes photographing. He captures the natural ones, but also designs snowflakes, creates artificial ones in a Californian laboratory. Four of his photographs were published in 2006 by USPS in the form of stamps and printed in 3 billions of copies. Here are just some of them, plus descriptions at NewScientist website: see images The books by Ken Libbrecht:* the best looking cover - The Snowflake* and then one with a completely different title - Snowflakes* one with the artistic ecstasy - The Art of the Snowflake: A Photographic Album* one “mini must” - The Little Book of Snowflakes* and my favorite title, the book about the snowflakes and for the terrain explorations purpose - Ken Libbrecht's Field Guide to Snowflakes

Dva Norvezanina sa prezimenima Øye and Bøe, od '99. cine bend Kings of Convenience.Negde sam procitala da su oni kao nekakva savremena verzija Simon&Garfunkel-a i cini mi se da bih se mogla sloziti sa tim poredjenjem. Sigurno znate numeru Sound of Silence.Muzika Kings of Convenience perfektna je za skandinavsko jutro uz Kulinara posudice. Øye and Bøe pevaju na nekom delikatno cudnom engleskom koji uveliko doprinosi specificnosti njihovog izraza. Programsko odredjenje dali su nazivom svog prvog albuma - Quiet Is the New Loud, sa kog je singl Toxic Girl. Posle toga, super uspesan album Riot on an Empty Street, prepun divnih mellow hitova, a sada, najnoviji - Declaration of Dependence, koji mi vec prirasta za uvo. Prvi singl i prateci spot - Boat Behind:Uvodna fotka, omot albuma, omot singla - Åse Holte. Truncica rucno pisanih slova, da zasosi. Love it.........................................................................................................The two Norwegians last named Øye and Bøe, are a band called Kings of Convenience since 1999. I read somewhere that they're some kind of Simon&Garfunkel of our days, and I guess I could agree with that. You must know S&G's Sound of Silence.The music Kings of Convenience make is a perfect one for a Scandinavian morning anywhere in the world, accompanied by that lovely Kulinara tableware set. Øye and Bøe sing in a delicately strange English and that is what seems to add the specific magic to their songs. They've declared their musical way with the title of their first album - Quiet Is the New Loud, the one that held the beautiful single Toxic Girl. After that, super successful album Riot on an Empty, packed with the lovely mellow hits, and now, there's their latest album called Declaration of Dependence, and it is already growing to my ear. The first single and the clip that follows is for the number Boat Behind.All the photos by Åse Holte. A little bit of hand lettering to spice it up just a tiny bit. Love it.

Izasao je novi broj Faar magazina. Zakopana u izolaciji i zavrsavajuci veeeliki posao, nemam ni trunku vremena da skocim po svoj primerak.Editorijal koji sam za sad videla samo online, sam po sebi lep i privlacan, ima dodatnu tezinu. Marina je u kuci Olje Ivanjicki, U ODECI Olje Ivanjicki. Now, gdja Olja sama daleko je od mog senzibiliteta, njena sirina bila je renesansnog tipa. No, nije to bitno, pricam o ovim fotkama.U osnovi, pojedinacne fotke su jedno, editorijali nesto sasvim drugo. U svakom slucaju se tezi da fotka bude celovita, zaokruzena prica. Editorijal je, pak, kao zbirka kratkih prica. U okviru njega delovi mogu da budu raznorodni a da smisljeno rade svojom razlicitoscu za celinu za koju su predvidjeni. Tako je i sa ovim skupom kratkih prica od kojih ja izdvajam tri. One imaju zajednicku crtu, cudno mistican duh i prisustvo neke tihe glam jeze koja je verovatno podstaknuta skoro potpuno desaturisanom kozom i kosom modela.Pa onda taj neobicni mish-mash - leopard (nadam se vestacko, a bojim se pravo) krzno, pa svetlucavo LED crevo, pastel kajsijasta sukobljena sa royal deep emerald zelenom, pa antique gold, bronza, plish crveno, hot pink i crne sljokice. Bokeh i pogled pravo u kameru. Posebno istaknuta crno bela devojka kao umetnuta, kao kolaz... malo ledi krv.Pa haljina, kao od krep papira, spremila se za docek nove godine, ali je citajuci knjigu pred sam polazak prosto zaspala. Na polici, izmedju ostalog, Van Ajk. Glamurozno jezivo, uvlaci u zaledjenost.Sta li je tema ovog novog Faar-a? Ako je sudeci po ovom editorijalu, mogao bi biti odlican broj, kao onaj sa temom Igra, moj omiljeni do sad.* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *model Marina Đorđević (special thnx za fotke, info i magic provided)styling Ana Ljubinkovićfoto Vladimir Miladinović Piki♥ 2 igor • ^ ¤ ^ •................................................................................................................The new issue of Faar magazine is out. Stuck here in isolation while finishing a large project I've been working on for quite some time now, I don’t have even just a bit of time to go and grab my copy.The editorial I saw online only for now, is pretty and attractive as such, it does have an additional weight. Marina is in Olja Ivanjicki’s house, IN Olja Ivanjicki’s CLOTHES. Now, Mrs. Olja herself is far from my sensibility, her ways were of renaissance kind. But, that’s not what’s important, I am talking about these pics. Basically, single photos are one thing, the editorials are something completely different. In any way, it is a tendency for the photos to be a whole, completed story. The editorial, however, is like a collection of short stories. Within it, the parts can be of different kind still carefully using their differences for the purpose of a whole they are intended for. The same is applied to this collection of short stories, me favoring these three. They all have a common note, a strangely mystical spirit and the presence of some quiet glam chill, most likely triggered by almost completely desaturated skin and hair of the model. see imagesAnd then this unusual mish-mash – leopard (hoping it is artificial, afraid it is real) fur, and the glowing LED pole, pastel peachy confronted with the royal deep emerald green, then antique gold, bronze, plush red, hot pink and black sequins. Bokeh and the look straight to the camera. Particularly emphasized black and white girl, as if inserted, as a collage… sends shivers down your spine. And then the dress, as of crepe paper, did herself up for New Year’s Eve, but whilst reading a book just fell asleep right before it was time to go. On the shelf, among the other stuff, van Eyck. Glamorously creepy, draws into the frozenness.What is the concept of this new Faar issue? Judging by this editorial, it could be an excellent issue, like the one themed Play, my favorite one so far. I mean - so faar.

NEKAKO NABASAM na neverovatne naslovne strane Life magazina. One vintage, od tridesetih do sezdesetih. Naizgled obicne, zapravo cudne, prociscene, sa samo jednom ili dve vesti, ponekad samo sa potpisom bizarne fotografije.Posebno neobicna je ova sa Merlin Monro, sa potpisom: MARILYN, PART OF JUMPING PICTURE GALLERY. Ispostavlja se da je autor Philippe Halsman, a da je ovo jako vazna serija iz njegovog opusa. Size je jednostavan: dodje na set, treba da slika selebritija. Zamoli ga/je da skoci. Kada model skoci, skoncentrisan je na skok a ne na sebe i pozu, maske padaju i ispliva prava licnost. Evo Halsmana sa Merilin, pa Merilin same, pa Niksona, i Duke&Dutchess od Windsor. U carapicama.I Odri je skocila, i ova dva foliranta, Dean Martin i Jerry Lewis. Njima maske nisu pale. E da, kad smo vec kod Odri, Halsman je napravio ona dva prelepa njena portreta, ovaj sa golubovima i onaj tako grcki, kad je uronila u drvo masline. Obozavam.Halsmanova su, tek sad saznajem, i ova dva legendarna portreta, Hickoka i Ajnstajna...... i jos jedna Merilin, ova genijalna gde dize tegice iz bencha. Genijalna fotka.plus:o Jump serijalu na Smithsonianupogled u knjigu Jump........................................................................................................I BUMPED into these incredible vintage Life magazine covers. Those dating back in thirties, and stretching to mid 60's. They seem proper, fairly regular, but these are just opposite, crazy twisted, quirky in concept. Huge photo with a single comment describing a fairly bizarre photo.I found this one with the jumping Marylin Monroe super interesting. The capture saying: MARILYN, PART OF JUMPING PICTURE GALLERY. Turns out, the author of the photo is Philippe Halsman, and this one a very important series in his opus. The plot is a simple one: he shoots the celebrity, asking him/her to jump. They agree, he's one of the very best of the portrait photographers, has the name. When they jump he captures their true selves, their essence. Apparently, in this unusual situation people are focused on the jumping act itself so their standard mask are down.Here's Halsman himself captured jumping with Marylin, the Marylin alone, then Nixon, Duke&Dutchess of Windsor. In their socks. Audrey jumped, too, and so did those two crazy ones, Dean Martin i Jerry Lewis. They've kept their masks on.And oh yes, speaking of Audrey, Halsman is the one that created those two beautiful portraits of hers - the one with the pidgeons and that Greek one, when she dived into a olive tree. Love. Then, as I just found, those well know portraits of Einstein and Hitchcock are also Halsman's, as well as that incredible photo of Marylin, when she lift the weights from the bench. Genius one.plus:Smithsonian on Jumpa look in the Jump book

UPRAVO SAM SAZNALA za ne-ve-ro-vatnog fotografa iz Malija. Njegovo ime je Sejdu Kejta.Kada pronadjem neku novu ljudsku gromadu za koju do sad uopste nisam znala, a tragove toga sam naslucivala u prolazu i u fragmentima cekala da se kockice ovako sloze, sva ustreptim. Trunke rekonstruisane atmosfere sa snimanja Sejdu Kejte smo videli u spotu za pesmu Got Till It's Gone - Janet Jackson i Q-Tipa. Obozavam ovo vreme lako dostupnih informacija koje se ulivaju u moj kompjuter sa svih strana, obozavam tv koji mi je otkrio gospodina Kejtu, obozavam net koji me zapljuskuje morem njegovih fotografija. A Afrika je u svakom smislu za mene jos uvek potpuno neotkriveno parce Zemlje.Rodjen je 1921. u Bamaku, glavnom gradu Malija, umro u Parizu 2001, samouki fotograf je stvarao predivne crno bele fotografije koje voli i lokalni fotografisani zivalj, a istovremeno i umetnicka publika i kritika sirom sveta. Kao nekakav fotografski naivac. Direktan, dirljivo naivan, snazan toliko da mi se place. Sa teskom mukom medju svim tim licima, studijskim pozama, odecom i titravim printovima biram ovih nekoliko. Prvo, cetiri horizontalne i poprilicno bizarne:Neke koje na drugi nacin ostavljaju bez teksta:I gomilica zenskih, sestrinskih, sarenih i bez boje:Filmic sa propratnim tekstom i mnogo fotografija:I spot za Got Till It's Gone:Sa usemplovanim komadicem Joni Mitchell koji kaze Don't it always seem to go that you don't know what you've got till it's gone. Evo ga i original, cisto onako.pogledajte i procitajte jos o Sejdu Kejti:ZoneZero - njegova prica i galerijaMetmuseumJustin Teodoro's blog...........................................soon. enjoy incredible images until.

photos Olivera Batajic